Oprechte verbondenheid
Onlangs werd ik gevraagd om een dienst voor een familie te gaan doen, waarbij de moeder/ partner te jong is overleden. Ze mocht helaas maar 62 jaar worden. Eind januari had ze te horen gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was. Dat bericht had uiteraard een gigantische impact, op haar, haar partner, haar gezien en haar sociale kring.
Ze was een zeer positief ingestelde en zeer krachtige vrouw, een vrouw die wist, wat ze wilde en ook altijd daad bij het woord voegde. Wat ze in haar laatste levensfase wilde, dat was, dat ze wilde bespreken, doorgeven én vastleggen, wat haar wensen waren, na haar overlijden én voor haar dienst. Dit gesprek heeft ze met een ‘collega’ van mij gehad, die dit werk ook als zelfstandige doet. Met deze spreker, had zij en haar partner een bijzonder fijne en goede klik.
Dus werd er besloten, dat zij deze familie, zou gaan helpen bij de dienst, als het zover was.
Mét uiteraard alle wensen, die ze kenbaar had gemaakt.
Eigenlijk toch nog zeer onverwacht een veel eerder dan gedacht is ze helaas al overleden. Diegene die de dienst zou gaan doen, was helaas op vakantie. Gelukkig had ze wel vooraf geschakeld. Want die spreker, had doorgegeven dat als ze onverhoopt nog op vakantie zou zijn, dat ze dan mij maar moesten vragen. Dat vond ik een bijzonder groot compliment! Ik ken deze ‘collega’ heel goed en ik voel altijd een fijne en goede verbondenheid met haar.
Dus zo was daar recent de dag, dat ik bij deze familie langs ging, voor het gesprek. Om eerlijk te zijn, voelde het voor mij, dat ik met 2:0 achterstond en mezelf ook ‘waar’ moest maken. Maar vanaf het moment dat ik daar binnen kwam, voelde ik een ‘eerste goede klik’. Samen met haar lieve gezin, had ik een bijzonder fijn, oprecht en goed gesprek. Een gesprek over de dienst, maar zeker ook over wie hun mama en partner was, wat ze voor hun betekend heeft en wat ze heeft achtergelaten.
Dat bleek bijzonder veel te zijn, want het was een échte gevoelsvrouw. Een vrouw die door haar ‘zijn’ situaties en mensen, zeer goed kon aanvoelen en hierdoor op een hele natuurlijke manier de verbinding kon maken. Hoe meer ik over haar mocht horen, hoe groter het gevoel werd, dat ik het bijzonder jammer vond, dat ik haar nooit heb mogen/ kunnen ontmoeten.
In de week, na het gesprek, heb ik veelvuldig contact gehad met het hele gezin, om samen zorg te dragen voor een fantastisch mooie dienst, die deze lieve, oprechte, warme en zeer sociale vrouw alle eer aan zou doen.
De dienst is inmiddels geweest, die ik in zeer fijne samenwerking mocht doen met…….. en …. het is méér dan gelukt. Ondanks het verdriet, het gemis, het ongeloof, was het een dienst met een ‘gouden en zeer liefdevol randje’.
Tijdens de dienst hing er in de aula, zoveel warmte, betrokkenheid en verbondenheid, dat ik er regelmatig kippenvel van kreeg. Ik hoop dat haar gezin en iedereen die bij deze dienst aanwezig was, troost, kracht en warmte kan halen, voor de tijd die komen gaat.
Om mijn werk, emotioneel langdurig vol te kunnen houden, bestaat er voor mij een verschil tussen ‘empathisch zijn’ en empathisch voelen’.
Empathisch zijn, ben ik tijdens diensten, dit betekend voor mij, dat ik dan mijn emoties (zeker tijdens een dienst) onder controle heb. Ten eerste omdat ik de professionele spreker ben en ik evt. ook de teksten van de families overneem, mocht het hun niet lukken. Ten tweede….. ik heb diegene waarvoor de dienst is, (helaas) niet gekend en dan vind ik het raar, dat ik daar met tranen ga staan.
Het is zeker niet zo, dat ik door de muziek, sfeer of de sprekers nooit geraakt wordt, tijdens een dienst. Ik ben nu eenmaal geen ‘robot’, maar ik probeer dit wel tot een minimum te beperken.
Wat ik gevoeld of ervaren heb, dat ‘huil’ ik er op de terugweg naar huis, wel weer uit.
Empathisch voelen, dat ben ik in privé situaties. Dan staat mijn hart helemaal open en laat ik alles binnenkomen en dat mag er ook allemaal zijn.
In korte tijd, ben ik zeer veel verbondenheid met dit fijne gezin gaan voelen. Ik zag ook veel herkenning met mijn eigen gezin, mijn persoonlijkheid en zeer fijne leven.
Dan wordt het weleens lastig, want dan komt het dichtbij….
Alles bij elkaar, is er in de afgelopen periode, tussen mij en dit fijne gezin, een wederzijdse goede en oprechte verbondenheid is ontstaan. Soms zijn er families, die door ‘wie ze zijn’ door kunnen breken naar mijn hartje en dat vind ik ook helemaal niet erg. Ik ben zeer dankbaar dat ik deze familie heb mogen ontmoeten, mocht leren kennen én dat ik het volste vertrouwen kreeg, om de dienst te mogen doen. Ik ga deze lieve familie nooit vergeten en ze blijven een speciaal plekje in mijn hart houden.
Aannames….
Onlangs heb ik een dienst mogen verzorgen, voor iemand die te jong is overleden. Een overlijden, wat door ‘de omstandigheden’ ook het nieuws heeft gehaald. Ook ik, had het nieuws en de online berichten, over deze gebeurtenis gelezen, voordat ik bij deze familie kwam.
Als ik naar een familie ga, waarbij er sprake is van een onverwacht overlijden, dan is het voor mij afwachten en aftasten, hoe het met de familie gaat. Als het dan ook nog over een heel jong persoon gaat, dan maakt dit de situatie nog intenser en verdrietiger.
Bij binnenkomst bij de familie is het eerst aanvoelen, aftasten en vooral meebewegen met wat er gebeurd en gezegd wordt. Ik neem de tijd, om de situatie, de emoties, de mensen en de sfeer in me op te nemen en ik beweeg met ze mee, om zo aansluiting bij ze te vinden. Aansluiting bij het ongeloof, de verslagenheid en het intense verdriet.
Gevoelsmatig voel ik aan, wanneer het moment daar is, om tot het bespreken van de dienst te komen. Wat zijn de wensen, hoe zien ze de dienst voor zich, wat willen ze zelf wel of niet doen…. Allemaal onderwerpen die voorbij gaan komen. Zeker bespreken we ook wie hun geliefde was, hoe hij/zij in het leven stond en waar diegene van kon genieten. Wat hun geliefde hun gebracht heeft en wat ze meenemen in hun verdere leven.
Op dat moment, als we het hebben over de leuke en goede herinneringen, dan ontstaat er ook een gevoel van warmte, van liefde en komen er, naast de tranen, ook weer wat glimlachjes op de gezichten. Precies dát gevoel, dat willen ze graag ook in de dienst terug naar boven halen en daar hebben we samen zeker voor gezorgd.
Tijdens ons gesprek kwam ook het ‘noodlottig’ overlijden ter sprake, een overlijden met onduidelijkheden, maar waar in de media en social media, al genoeg over gezegd was. Wat veelal niet waar was…. Precies dátgene, dat is wat het voor de familie nog extra pijnlijk maakte. Alle aannames die gedaan worden, alles wat er ‘gekletst’ wordt, zonder te weten hoe het gegaan is. Dat maakt het naast het intense verlies, zo extra pijnlijk en confronterend.
Toen ik deze dienst aan het voorbereiden was, kwam ik op een platform, een bericht tegen, waarin ‘onwaarheden’ over dit overlijden stond. Er waren aannames gedaan, door datgene wat in het nieuws was geweest. Toen ik dit bericht las…. toen nam mijn hoofd, direct een andere afslag.
Want, als ik het al pijnlijk vond om te lezen, hoe zou het dan voor deze lieve familie moeten zijn!
Direct heb ik diegene een persoonlijk berichtje gestuurd, om mijn gevoel te delen en de uitdrukkelijke vraag gesteld om het bericht aan te passen of te verwijderen.
Gelukkig is hier direct gehoor aan gegeven.
Mijn vraag aan iedereen is….. ‘Doe geen aannames’, plaats geen berichten als je de echte waarheid of gebeurtenis, niet volledig kent. Er zijn altijd families, betrokkenen, geliefden, die dit óók lezen en daar moeten ze dan mee ‘dealen’, naast het intense verlies wat er al is.
100%
100% dat is wat mijn werk, in de uitvaartbranche altijd moet zijn. Want er is maar één gelegenheid, één moment voor een mooi en waardig afscheid.
Om eerlijk te zijn, legt dat ook een behoorlijke druk. Want soms is de tijdsdruk gigantisch hoog, zoals recent het geval was. Op woensdagochtend kwam ik bij de familie voor het gesprek en de dienst was. schrik niet, al op vrijdagochtend! Dit is gelukkig niet wat ‘de standaard’ is, maar door omstandigheden, was én kon het nu eenmaal niet anders.
Ik voel en ervaar dan zeker die druk, de druk om te moeten presteren, om het allemaal, in de veel te korte tijd, af te krijgen. Na het uitgebreide gesprek met de familie, ben ik direct aan de slag gegaan om alle teksten schrijven, de tekst voor herinneringskaartje te maken, de opzet van de dienst, het draaiboek, de muziek en de fotopresentaties klaar te maken.
Ik vertrouw op dit soort momenten op mijn gevoel, op mijn innerlijke rust én het vertrouwen dat ik dit kan. En het is gelukt, méér dan, eigenlijk.
Want het was een prachtige, liefdevolle en zeer warme dienst. Een dienst waarbij er zo’n liefde, verdriet, maar ook een enorme warme en mooie betrokkenheid voelbaar was.
Een dienst, een samenzijn, die mij regelmatig kippenvel heeft bezorgd. De mand, waar deze lieve vrouw in lag, was omringd door gigantisch veel kleurrijke bloemen, wat bijzonder mooi was.
Zo veel prachtige bloemen, de er waren vanuit veel verdriet, rouw en zeker ook héél veel liefde!
Het was een dienst voor een zeer bijzonder mooie, warme en lieve vrouw, die te jong overleden is. Een vrouw, die leefde vanuit haar buik, haar hart en dat is wat haar zo ontzettend mooi maakte! Ze was een oprecht en écht ‘mensenmens’, die zeer goed gezien was bij velen.
Een bijzonder mooie vrouw, die bij vele mensen ‘de juiste snaar heeft geraakt’.
Een vrouw die, zonder oordeel met een ander omging. Een vrouw, waarvoor iedereen gelijk was, ongeacht afkomst, leeftijd, huidskleur, geslacht of sociale status. Een vrouw, die blij was, als ze een ander blij kon maken. Een vrouw, die op dit gebied voor vele een voorbeeld was.
Ik heb me 100% ingezet, om het allemaal af te krijgen, maar vooral om er een zeer mooie, persoonlijke, liefdevolle en warme dienst van te maken. Ik mocht deze dienst, in super fijne samenwerking doen met ….. van……
Ik voel zeer veel dankbaarheid dat ik deze dienst, samen met haar lieve dochter, mocht voorbereiden en mocht voorgaan. Deze lieve, bijzonder mooie vrouw en haar net zo lieve dochter, blijven een speciaal plekje in mijn hart houden!
blogs
Hét feest van het zuiden, het carnaval begint,
Waar kleuren en geluiden, de steden en dorpen weer bemint.
De straten en pleinen worden gevuld met plezier, een lach en gezang,
We vieren het leven, samen genieten, vijf dagen lang.
Voor mij, staat carnaval écht voor gelijkwaardigheid en samen zijn,
Het ‘carnavalsbloed’ of DNA hebben, is zo ontzettend fijn!
Verbroedering in de lucht, iedereen is gelijk,
De zorgen verdwijnen, de sfeer is zó rijk.
De komende dagen is het één groot feest,
Waar ik, volgende week kan zeggen, dáár ben ik bij geweest.
Hét moment in het jaar, om alles even ‘los’ te laten,
Om te feesten, te genieten en met iedereen een praatje te maken.
Of je diegene nu kent of niet, dat maakt niet uit,
Iedereen praat met iedereen, opeens zijn we allemaal een ‘flapuit’.
Geen serieuze gesprekken, dat doe ik al het hele jaar,
We gaan voor gezelligheid, veel lol en we proosten met elkaar!
De komende dagen schrijf ik geen enkele regel of paragraaf,
Maar zeg ik tegen iedereen: hele fijne dagen, geniet en alaaf!!